Wielki atlas roślin Polski     


strona główna >> kolory >> czerwony powrót

Ciemiężyca czarna

(Veratrum nigrum)

Gatunek rodzimy.

 

ciemiężyca

 

 

 

RODZINA: Melantkowate


WYSTĘPOWANIE: Występuje w Eurazji od Francji na zachodzie po Koreę na wschodzie.


Łodyga mocna, stosunkowo gruba, wzniesiona i górą owłosiona.


Liście dolne szerokoeliptyczne i krótko zaostrzone, zwężające się u nasady i całobrzegie, górne równowąskolancetowate.

Wszystkie liście nagie.


Kwiaty - kwiatostan w kształcie wiechy, owłosiony. Boczne gałązki o długości 3 - 5 cm. Czerwonobrunatne kwiaty

składają się z podłużnie eliptycznych, tępo zakończonych działek okwiatu o długości ok. 5 mm.

Słupki zawierają po 8 - 16 zalążków.


SIEDLISKO: Suche i widne lasy na Roztoczu.


OKRES KWITNIENIA: Czerwiec - sierpień.


WYSOKOŚĆ: 60 - 130 cm.


Roslina trująca: Cała roślina zawiera liczne toksyczne alkaloidy, takie, jak: jerwina, germina, germitryna, pseudojerwina,

rubijerwina, weratralbina, protoweryna, protoweratryna, cerwina, germeryna, weratryna, weratrydyna, oraz gorzki glikozyd

- kwas chelidonowy. Powodują one podrażnienie błony śluzowej żołądka i układu oddechowego, silne kichanie, kaszel, ślinotok,

łzawienie, nudności, wymioty, biegunkę. Większe dawki powodują skutki podobne jak tojad mocny - skurcze mięśni

brzucha i krtani, zaburzenia koordynacji ruchów i uszkodzenie mięśnia sercowego. Nektar i pyłek jest trujący dla pszczół.

 

Roślina chroniona.



Kris1304©2012-2015