Rosliny Polski i Europy

                     Menu

Strona główna

Kwiaty
Trawy i turzyce
Mchy i porosty
Paprotniki
Krzewy i drzewa
Rośliny trujące
Rośliny lecznicze
Rośliny  chronione
Spis alfabetyczny
Rośliny obce
Budowa roślin
Linki
Wyszukiwarka

Historia roślin
Ciekawostki
Rośliny w kuchni

Wyślij maila do autora strony Zapraszam do Księgi Gości

monitoring pozycji

W celu powiększenia kliknij w miniaturę.

RODZAJKlon
GATUNEKjesionolistny
RODZINAMydleńcowate
NAZWA ŁACIŃSKAAcer negundo
WYSTĘPOWANIEWystępuje naturalnie w Ameryce Północnej i Środkowej (na południu sięga do Gwatemali i stanu Chiapas w Meksyku). Zawleczony, zdziczały i w pełni zadomowiony w wielu częściach świata, także w Polsce. Do Europy i Polski introdukowany został w XVIII-XIX wieku. Występuje powszechnie niemal w całym kraju z wyjątkiem części Pomorza i Polski północno-wschodniej. Zaliczany jest do roślin inwazyjnych - niebezpiecznych dla rodzimej flory.
STATUSAntropofit zadomowiony.
POKRÓJNieduże drzewo liściaste o krótkim i krzywym, przeważnie rosochatym pniu oraz bardzo rozłożystej, luźnej i nieregularnej koronie. Stare drzewa przyjmują czasami malownicze kształty w związku z mocno zdeformowanym pniem i szeroką, nieco parasolowatą koroną. Pień krótki i krępy, na niewielkiej wysokości rozgałęziony na konary, zwykle wyraźnie pochylony, niekiedy wielokrotny, dość często rosochaty, pokryty licznymi bulwowatymi naroślami. Korona bardzo szeroka i rozłożysta, luźna, miejscami prześwitująca, nieregularna. Konary dosyć grube, dolne przeważnie łukowato wygięte w górę. Gałęzie proste, cienkie i długie, w górnej części miotlasto wzniesione, nie zwieszają się.
LIŚCIEBlaszkowate, nieparzystopierzaste, złożone z 3-5(7) listków, długości całkowitej 10-25 cm. Listki bardzo zmienne w formie, czasami nieregularnie podzielone, przeważnie jednak owalno-lancetowate o zaostrzonym i mocno wyciągniętym wierzchołku, długości 5-10 cm, na brzegu ostro i głęboko, nieregularnie ząbkowane, z góry matowo jasnozielone i nagie, od spodu lekko owłosione, cienkie (przez co nieco zwisające), umieszczone na bardzo krótkich ogonkach (czasami wręcz siedzące) z wyjątkiem listka szczytowego, który ma dłuższy ogonek. Listek szczytowy często dość głęboko wcięty, czasem nawet wyraźnie trójklapowy. Wcięcia na listkach bocznych są zwykle mniejsze, a niekiedy w ogóle nie występują. Nerwy dochodzą do brzegu blaszki. Ustawienie naprzeciwległe na długich, w młodości czerwonawych ogonkach.
KWIATYRozdzielnopłciowe, rozmieszczone dwupiennie (wyjątek wśród klonów), wiatropylne, zebrane w wielokwiatowe, zwisające wiązki. Pojedyncze kwiaty bardzo drobne, nie posiadają płatków korony ani dysku miodnikowego. Kwiaty męskie licznie zebrane w gęste i długie, zwisające wiązki, posiadają ciemnoczerwone pylniki, zwisają na bardzo długich (do 15 cm) i cienkich, nitkowatych, najpierw różowawych, później zielonkawych, owłosionych szypułkach. Kwiaty żeńskie zebrane w grona mniej liczne i krótsze (do 5 cm) niż męskie kwiatostany, zwisające na czerwonawych szypułkach, posiadają słupki z zawiązkami skrzydełek oraz dwoma pierzasto rozpostartymi, długimi, żółtawymi znamionami.
OWOCETworzone niezwykle obficie podwójne skrzydlaki. Każdy skrzydlak ma postać płaskiego, podługowatego orzeszka opatrzonego skrzydełkiem. Skrzydełka ustawione pod kątem ostrym, początkowo mają kolor jasnozielonkawy, po dojrzeniu - bladożółty do jasnobrązowego. Skrzydlaki pozostają na drzewie przez całą zimę.
OPISKora u młodych drzew oliwkowozielona i gładka, z biegiem czasu staje się szarobrązowa lub jasnobrązowawa, niezbyt głęboko pionowo bruzdowana, często pokryta licznymi bulwowatymi naroślami. Wewnątrz bruzdowatych spękań widoczne są jaśniejsze, pomarańczowobrązowe fragmenty. Młode pędy grube, rozszerzone w węzłach, bardzo charakterystyczne z powodu występującego na ich powierzchni białego, woskowatego, łatwo ścierającego się nalotu, po starciu nalotu bardzo gładkie i błyszczące, wiosną i latem w kolorze zielonego groszku, zimą oliwkowobrązowe. Na pniu występują często liczne i długie pędy odroślowe, niekiedy zebrane w gęste wiązki. Pąki bardzo drobne (wyjątek wśród klonów), szerokojajowate do kulistych, z lekko zaznaczonym wierzchołkiem, pokryte tylko dwiema różowawymi, zimą biało omszonymi łuskami pąkowymi. System korzeniowy płytki i rozległy, nie tworzy odrośli.
SIEDLISKOSprowadzony z Ameryki Północnej klon jesionolistny był w Europie początkowo uprawiany jako drzewo typowo ozdobne. Ze względu jednak na swoją wyjątkową ekspansywność i tendencję do dziczenia, zdołał przeniknąć poza pierwotne tereny uprawy i skutecznie zadomowił się na wielu innych obszarach. Obecnie drzewo to występuje jako domieszka w lasach różnego typu (głównie liściastych), porasta zadrzewienia śródpolne, brzegi rzek, przydrożne rowy i różnego rodzaju nieużytki, ale także bardzo intensywnie i w niekontrolowany sposób pleni się samoistnie na terenach zurbanizowanych, np. na działkach i w ogrodach, gdzie często jest traktowane jako kłopotliwy chwast. Bardzo odporny na suszę, zanieczyszczenia powietrza oraz mrozy.
OKRES KWITNIENIAMarzec - maj.

Powrót

2013©Kris1304

Katalog Stron Strony o roślinach 007 ZGŁOŚ STRONĘ Darmowy katalog stron